• Fleur van der Put

Dat wat je niet ziet

Ik kan mij op zijn zachts gezegd een social media fanaat noemen. Kort samengevat vul ik veel minuten van de tijd die ik heb met het scrollen door social media. Je ziet de meest leuke berichten voorbij komen, van mensen die de mooiste reizen meemaken, van mensen die hun favoriete artiest ontmoeten, van mensen die hun huis waanzinnig hebben ingericht en van de meest schattige baby’s die zijn geboren. Maar dat zie je niet alleen. Je ziet ook waanzinnige sportprestaties, mensen die een gezellige avond met hun vrienden in de kroeg hebben en mensen die laten zien welke dure tas ze dit weekend hebben gekocht. Heel leuk allemaal, want waarom zou je niet de dingen delen waar jij blij van wordt. Ik doe dat zelf ook. Alleen de laatste paar dagen begin ik mij af te vragen of dat wel de juiste manier is. Want ik merk dat juist al die leuke berichten mij opbreken.

Ze breken mij op vooral op de dagen dat ik er doorheen zit. En van die dagen laat ik zelf niets zien. Het lijkt voor de buitenwereld dan of het goed gaat “want die ene foto zag er zo ontspannen uit”. Wat niet te zien is, is dat om die foto te maken vaak dagen vol angst en vermoeidheid aan vooraf gaan. Want als ik iets wil doen, ergens naar toe wil, dan levert dat stress op. Stress, omdat ik niet weet hoe iets gaat lopen. Stress, omdat voor mijn hersenen alles “nieuw” is. Stress, omdat ik donders goed weet dat het plaatje wat ik in mijn hoofd heb nooit zo zal gaan lopen, hoe graag ik dat ook wil. En dan vraag ik mij af of ik al mijn positieve berichten moet delen? En daarnaast vraag ik mij af wat achter de ultra-vrolijke foto van een andere social media-gebruiker schuilt. Want niemand gaat mij wijsmaken dat zijn leven perfect is, al doet social media je dat wel geloven.

Meestal als ik een slechte dag heb dan laat ik daar niets van zien. Want waarom zou ik laten zien dat ik op sommige dagen even niet meer weet hoe ik moet eten of praten. Waarom zou ik laten zien dat ik dan de hele dag met pijn van spanning in bed lig. Waarom zou ik laten zien dat ik mij zo slecht voel? Medelijden is alles waar ik niets aan heb. Want met medelijden ga ik niet herstellen. Daar ga ik mij hoogstwaarschijnlijk alleen maar slechter door voelen. En dus deel ik de slechte dagen niet. En geloof me, die slechte dagen (of momenten) zijn er in volle overvloed. Dagen dat ik om elk klein ding moet huilen en mij aan alles irriteer, zoals bijvoorbeeld een vogel die in de tuin loopt. Kort gezegd zijn het dagen waarop ik mijzelf kwijt ben. En ik weet dat die dagen weer gaan komen, want af en toe zit er zo’n dag tussen.

Waar ik die dagen aan kan herkennen? Het zijn dagen waarop ik oprecht kan genieten van elk klein wondertje, elke zonnestraal extra energie geeft en ik mij niet eenzaam voel. Dagen waarop ik opeens 500m verder kan wandelen dan gister, dagen waarop ik opeens wél met gemak mijn eten naar binnen krijg, dagen waarop ik de spanning in mijn lichaam vergeet, dagen waarop ik straal. En als mensen mij zien dan straal ik meestal. Meestal omdat dat makkelijker is. Of in ieder geval makkelijker voor de buitenstaander. En makkelijker voor mij, omdat ik mij dan niet voel als die “zeikerd”. Negen van de tien keer voelt het alsof ik mensen belast. Ik weet dat ik hen belast, ik kan er zelf ook niks aan doen. Ik had er op voorhand iets aan kunnen doen, maar dan had ik moeten weten wat ik nu wist.

In het kader van herstellen is positief denken belangrijk. Blijven hangen in het negatieve heeft geen positief effect. En in het kader van positief denken zijn er genoeg dingen wat de burn-out mij leert. Het leert mij wie mijn vrienden zijn, het leert mij welke mensen waardevol voor mij zijn in mijn leven, het leert mij waar mijn grenzen leggen, het gaat mij leren “nee” te zeggen, het leert mij mijn eigen lichaam kennen, het leert mij hoe ik überhaupt in elkaar zit, het leert mij genieten van alle kleine en mooie dingen van het leven, het leert mij omgaan met als ik alleen maar duisternis zie, het leert mij welke weg ik wil inslaan in mijn leven. Het leert mij heel veel en daarom is het misschien maar goed dat ik dit nu heb. Want ik heb dit, maar ben het niet.

Iemand zei tegen mij dat je moet accepteren en dat je dan gaat herstellen. Ik denk dat accepteren mij niet helpt, want hoe kan ik iets accepteren wat mij dagelijks voor een bepaalde periode dwars ligt? Het enige wat ik kan doen is er mee leren omgaan en leren hoe ik mijzelf kan zijn. Want misschien was ik mijzelf altijd al kwijt. Misschien leer ik juist op deze manier wie ik ben en wat ik allemaal in mijn mars heb. En welk label daar dan bij hoort maakt niets uit, want ik ben zoals ik ben. En zoals ik ben zal ik een manier gaan vinden hoe ik zo kan zijn, want uiteindelijk is het mijn leven en zal ik het zo gaan leven als ik wil en als ik kan. Niet alles kan. Al doet de huidige maatschappij je dat wel geloven. Het mooie van het leven zitten hem juist in de kleine dingen. En daarom ga ik dankzij meditatie, wandelen, fijne muziek, bijzondere mensen om mij heen, verdwalen in boeken en zelfs van de regen genieten mijzelf worden. Mensen vinden mij altijd een heel “fleurig persoon.” Well, you’ve ain’t seen nothing yet!

1 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

Naar binnen kijken

Nee, ik bedoel niet naar binnen gluren bij de buren, maar naar binnen kijken naar jezelf. Dat is iets wat ik de afgelopen week weer deed doordat mijn lichaam mij weer even terugfloot. Altijd als ik mi

Haat-liefde verhouding met sociale media

Ik ben fan van sociale media. Met name Instagram en YouTube. Het inspireert mij in mijn creativiteit, kan mij helpen met mentale gezondheid én leert mij nieuwe dingen zoals onder andere voeding. Maar

 
  • Instagram

©2020 door Fleurise. Met trots gemaakt met Wix.com