• Fleur van der Put

De bergen

Vanavond keek ik het programma Break Free van BNN en zag daar het verhaal van Christiaan Wilson. Een 35-jarige man die vermist raakt in de bergen van de Himalaya. Vorige week keek ik de aflevering over Martijn Seuren terug. Een 32-jarige bergbeklimmer die verongelukt is in de bergen. Hun verhalen vind ik aangrijpend. Misschien omdat ze overleden zijn, maar misschien ook omdat ze deden waar zij passie voor hebben. Bij het zien van de beelden van de bergen waarin zij wandelden wakkert er bij mij ook een vuurtje aan. De ongereptheid van de bergen, de puurheid van de natuur en het geweldige uitzicht. Ik zal nooit zulke bergen als zij beklimmen. Puur omdat ik dat eng vind, maar ik weet wel hoe het is om te wandelen in zulke mooie natuur. Ik dacht altijd dat ik niet zo’n wandelaar was, maar naarmate ik ouder word ga ik het steeds meer waarderen. Vroeger ging ik altijd met tegenzin met mijn ouders mee wandelen tijdens onze vakanties. Ik vond de natuur prima, maar dat wandelen was echt vreselijk. Daar werd ik altijd zo moe van. Als ik er nu op terugkijk viel dat moe worden wel mooi en heb ik bijzondere plekken gezien. Mijn favoriete land is Noorwegen, vanwege de bergen. Ik ben ook in Zweden geweest, maar Noorwegen heeft toch wel een speciaal plekje in mijn hart gekregen.

Tijdens het bekijken van de twee afleveringen van Break Free over Christiaan en Martijn kreeg ik herinneringen terug van de wandelingen die ik heb gemaakt. Ik ben nooit zo hoog geweest als zij, dat zou ik ook niet willen en daar ben ik te onervaren voor. Wel heb ik echt toffe routes gewandeld. Ik denk de eerste keer in Zweden dat wij door de bergen zijn gaan wandelen. Ik weet niet meer welk jaar het is geweest, maar het moet rond mijn brugklasjaar zijn geweest. We deden toen een tour door Scandinavië. Eerst naar Zweden waar wij in de middle of nowhere zaten met een huisje, toen door naar Noorwegen waar we kennis maakten met de fantastische natuur en daarna naar Denemarken. In Noorwegen verbleven we in Hemsedal. Dat weet ik dan nog wel. Daar zijn we bepaalde routes met de auto gaan rijden en op een aantal plekken uitgestapt om te gaan wandelen. Ik kan mij er nog maar weinig van herinneren. Wat ik nog wel weet is dat de natuur echt een grote indruk op mij achterliet. Ik was toen een jaar of 12 denk ik en ik vond alles wat mijn ouders leuk vonden maar stom. Ik was niet bezig met om mij heen kijken, maar vooral met mijzelf. Iets wat ik denk dat hoort bij die leeftijd.

In 2012 gingen wij voor een tweede keer naar Noorwegen op vakantie. We zaten in Geiloo. Een ski-gebied op 250km bij Bergen vandaan en een perfecte plek om te wandelen. We reden naar verschillende plekken om daar te wandelen. Zo bezochten we ook voor de tweede keer Flåm en deden een aantal wandelingen door de natuur. We zetten de auto ergens aan de kant van de weg en lopen de natuur in. Heel op random plekken. Zo hebben we ooit eens uren om een meer heen gelopen. Het was wel echt heel gaaf. Maar wandelen hebben we niet alleen in Noorwegen gedaan. In onder andere Duitsland, Italië en zelfs Wales zijn wij ook wezen wandelen. Ik denk dat de wandelingen in Wales mij het meest zijn bij gebleven. In de korte periode dat wij daar waren deden wij vier wandelingen en alle drie waren zij totaal verschillend.

De eerste wandeling haalden we uit een boekje. We zaten in de buurt van Conwy en daar reden we naar het beginpunt van een wandeling toe. Deze wandeling begon midden in een weiland waar we langs koeien moesten lopen. Voor iemand met een fobie voor dieren niet zo prettig, maar ik wist mij er overheen te zetten en stoer langs de koeien te lopen. Even later langs schapen en uiteindelijk liepen we door hoge weilanden in Wales. Heel gaaf. Tot het einde. Toen kwamen we langs een boerderij. Langs deze boerderij liep een hek en daarachter liepen voor mijn gevoel vrij agressieve honden. We konden kiezen, of over de boerderij lopen of over een hek met prikkeldraad klimmen om zo weer op een gewone weg uit te kiezen. Omdat ik absoluut niet langs de honden wilde lopen besloten we het laatste te doen. We moesten een klein stukje langs het hek lopen en mijn moeder verzekerde mij ervan dat die honden écht niet naar ons toe konden komen. Nog geen 100 meter verder bleek dat de honden gewoon door het hek heen konden. Mijn vader riep naar ze dat ze terug moesten en wonder boven wonder werden die honden bang en liepen terug naar de boerderij. Vanaf toen besloot ik dat mijn vader een held is en liep ik met trillende benen de wandeling uit.

De tweede wandeling die wij deden was over een klif (sidenote: ik typte hier bijna cliff, omdat ik het Nederlandse woord simpelweg niet meer wist en moest googlen wat het was). Het was waanzinnig goed weer. De lucht was strak blauw en de paden die we langsliepen waren paars van de heide en lavendel. Ik was betoverd door de natuur. We konden ver de zee in kijken en er was amper iemand te bekennen. Op het randje van de klif aten wij ons broodje terwijl een meeuw ons gezelschap hield. Iets verderop moesten we over rotsen klauteren en ik vond het waanzinnig. Doe mij nog maar zo’n wandeling! En dat deden we. Twee dagen later gingen we naar de Snowdonia. Een berg van 2100 meter met aan de voet een groot meer.

Bij de Snowdonia waren er twee mogelijkheden, of een simpel rondje om het meer of over de berg. Natuurlijk wilden wij over de berg. Op de berg zelf raakten we het pad kwijt en besloten een eigen pad te zoeken. Er liepen meerdere mensen over de stenen te klauteren op zoek naar hun eigen weg, dus wij konden dat ook. Het uitzicht was fenomenaal. Ik zou je heel graag de foto’s willen laten zien, alleen die heb ik niet op mijn laptop staan, maar staan op de computer van mijn ouders. Uiteindelijk kwamen we op een punt dat we eigenlijk niet verder konden. Er was een mini-waterval waar je met heel veel moeite overheen kon springen, maar een kleine plek om te landen had. We wilden eigenlijk omkeren, maar mijn vader was al overgestoken. Ik weet nog dat ik naar beneden keek en dacht: “Als ik hier naar beneden val dan is het einde verhaal”. Mijn vader zag mij kijken en stak zijn hand uit. Tegen de berg aangeleund stak hij zijn hand uit en hielp ons allemaal oversteken. De adrenaline die daarna door mijn lichaam stroomde zal ik nooit meer vergeten.

De laatste wandeling die wij deden in Wales was op een andere plek waar ik de naam niet meer van weet. We hadden Conwy achter ons gelaten en waren verder Wales in getrokken. Nu is Wales niet heel groot, maar het verschil in de natuur was vrij groot. Vlak bij het huisje waarin wij verbleven, in de middle of nowhere, lag zo afgelegen dat de dichtstbijzijnde pub iets van een half uur rijden was, de supermarkt nog iets verder. We zaten wel in de buurt van Cardiff en zijn later ook nog naar Swansea geweest. De wandeling zelf deden we dus in de middle of nowhere van dat plaatsje. Gewoon vanuit ons huisje liepen we richting een dam. We staken deze dam over en ik weet nog dat het toen begon te regenen. We liepen verder omhoog en kwamen bij een weiland uit. We moesten hier doorheen, alleen stonden hier weer koeien. Ook stond er dit keer een stier. Koeien vond ik inmiddels wel oké, want ik had ervaren dat zij niets deden. Een stier daarentegen vond ik toch niet zo prettig, vooral omdat mijn zus en broertje iets roods aanhadden. In volle paniek liep ik er langs en uiteindelijk ging het allemaal goed. De stier had niet eens dat wij daar liepen. Verder was dit denk ik wel de minst spectaculaire wandeling als ik er zo over nadenk.

Het punt dat ik met deze blog wil maken weet ik eigenlijk niet zo goed. Ik voelde dat ik even mijn liefde voor de bergen moest uiten na het kijken van Break Free. Ik weet zeker dat ik ooit nog terug zal keren naar Wales en Noorwegen. Beiden landen zijn toch wel bijzonder voor mij geworden. Zo bijzonder dat ik er misschien ooit wel naar toe verhuis. Ik vind de verhalen van Christiaan en Martijn misschien wel zo aangrijpend omdat zij zich niet lieten tegen houden door angst, maar gewoon het avontuur aan zijn gegaan terwijl ze wisten wat de risico’s waren. Zij hebben misschien wel een kort leven gehad, maar beiden waren zij bezig met datgene waar hun passie ligt. Ik vind het fantastisch. Natuurlijk hoop ik ooit oud te mogen worden en terug kunnen kijken op alle waanzinnige dingen die ik heb meegemaakt. Alleen ben ik mij nu wel meer dan ooit bewust van dat je wel echt alles uit het leven dat je nu leidt moet halen, omdat je simpelweg nooit weet wanneer het over is. Genieten van al het moois dat je nu kunt meemaken, genieten van alle mooie mensen om je heen en je niet laten beperken door angst om de dingen te doen waar je gelukkig van wordt. Dat is wel iets wat ik heb geleerd van het programma en iets wat ik waardevol vind voor de rest van mijn leven.

0 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

Naar binnen kijken

Nee, ik bedoel niet naar binnen gluren bij de buren, maar naar binnen kijken naar jezelf. Dat is iets wat ik de afgelopen week weer deed doordat mijn lichaam mij weer even terugfloot. Altijd als ik mi

Haat-liefde verhouding met sociale media

Ik ben fan van sociale media. Met name Instagram en YouTube. Het inspireert mij in mijn creativiteit, kan mij helpen met mentale gezondheid én leert mij nieuwe dingen zoals onder andere voeding. Maar

 
  • Instagram

©2020 door Fleurise. Met trots gemaakt met Wix.com