• Fleur van der Put

"Doe gewoon alsof je weer in je burnout zit"

Met de zinnen uit de titel van deze blog plantte mijn lieve moeder een zaadje. De afgelopen maanden heb ik mij verschrikkelijk moe, futloos en misselijk gevoeld (met een mooie reden, namelijk een baby in mijn buik!). De bank was mijn beste vriend geworden en eten ging niet echt. Ik had nergens zin in, wilde niet in beweging komen en had ook totaal geen energie om überhaupt in beweging te komen. Soms wilde ik wel maar dan lukte het niet en dat frustreerde, maakte mij verdrietig en eenzaam.


Gister had ik het er nog over met een van mijn beste vrienden. Of was het vandaag? Hoe dan ook, we hadden het over dat je in je hoofd een realiteit (in ons beiden geval gevoelens van eenzaamheid) kunt creëren terwijl het makkelijk is om daar uit te komen. Voor ons beiden was de oplossing heel simpel: een appje sturen om, al is het maar online, even bij te kletsen of een film te kijken (dat kan schijnbaar, wist ik ook niet). Maar in plaats van dat appje te sturen appen we elkaar frustraties over dingen, mensen en/of voorwerpen die totaal nergens op slaan. Uiten we irritaties en frustraties over dingen die we tegen komen op (sociale) media en praten we dus eigenlijk niet over dat wat we beiden voelen.


Die telefoon, echt enorm irritant, zit vastgeplakt aan mijn hand. Continu de ene app na de andere openen om weer door dezelfde berichten te scrollen en het nieuws te lezen wat toch ongezellig en onveranderd blijft. En die telefoon gebruiken waarvoor het (voor mij in ieder geval) bedoeld is: muziek luisteren, mediteren, foto's maken én vooral contacten onderhouden met lieve mensen doe ik dus amper. Maar ik weet wel zinloze feitjes over zogenaamde bekende mensen waarvan ik mij überhaupt af vraag wat ik er mee moet. Boeken lees ik amper meer, mijn lievelingsplek in het bos heb ik al maanden niet bezocht en mijn enthousiaste en vrolijke ik is ook niet echt meer wat het was.


Maar mijn lieve moeder zei dus laatst aan de telefoon: "Doe gewoon alsof je weer in een burnout zit". En ze zette mij aan het denken. Maar de burnout-plek is de plek waar ik nooit meer wilde zijn en zo zou ik mij nooit meer gaan voelen, want dat was écht een mega groot diep zwart gat, en dan nog zacht uitgedrukt. Ik had er al eens eerder aan gedacht de afgelopen maanden, hoe was ik daar ook alweer uitgekomen? Ik kon het mij zo snel niet bedenken en de gedachte vervaagde. Totdat mijn moeder er dus weer over begon en ik er niet meer mee kon stoppen met er over nadenken. Want hoe was ik er ook alweer uit gekomen? Wat waren de dingen die mij toen hielpen?


Bij dezen een rijtje (al zijn ze per persoon uiteraard verschillend, maar ik ken jou niet dus ik weet niet wat voor jou zou werken en op het moment zelf had ik ook niet door dat ze voor mij werkten):

  • 's Ochtends beginnen met het lezen van 1 hoofdstuk uit een boek. Zo zorgde ik ervoor dat ik de hele Harry Potter-reeks destijds binnen no-time uit had en eerlijk: het is een fijner begin dan Instagram openen.

  • Wandelen. Ik heb veel gewandeld. Eerst met mijn ouders, daarna toen de herfst kwam alleen met muziek op, door de regen. Oh, wat waren die wandelingen fijn en ik kan niet wachten op de herfst. Dan ga ik weer, kom maar op met die regen!

  • Thee drinken. Afentoe, na inspanning een rustmoment nemen met een kop warme thee, wat lekkers en meestal een goed boek erbij (of een goede gesprekspartner). Dat was waar ik mijzelf mee "paaide" om eruit te gaan en te gaan bewegen. Het hielp goed en is een zeer fijne beloning.

  • 's Avonds de dag eindigen met lezen. Dit doe ik nog steeds, al is het soms ook een film, en is een van de fijnste dingen om de dag mee af te sluiten. Lezen maakt mij rustig en geeft daardoor de juiste ontspanning.

  • Op mijn voeding letten. Ik at destijds behoorlijk goed, veel groente en fruit, regelmatig om geen dip te krijgen in mijn energie. Alleen merk ik dat het nu met veel voedselaversie lastig is. Plus een koelkast die chaotisch is doordat ik nog amper zelf kook. Laat ik maar eens beginnen bij het opruimen van de koelkast!

  • Opgeruimd huis is een opgeruimd hoofd. Dit is echt waar. Als het in huis netjes is (destijds alleen mijn slaapkamer, nu een volwassen-mensen-huis) dan scheelt dat zoveel energie en frustraties. Het maakt alles overzichtelijk en geeft rust. In opruimen ben ik heel goed, dingen netjes houden iets minder goed...

  • Schrijven. Ik heb tijdens mijn burnout veel geschreven. En nu een beetje erg jammer dat ik ALLES heb weggegooid toen ik ging verhuizen. Ik ben heel goed in dingen niet "sentimenteel genoeg" vinden om te bewaren en vervolgens dus te missen. Had ik maar... Daarom misschien een blog, dan gooi ik het ook niet zomaar weg en schrijf ik nu dit fijne blog.

  • Structuur en regelmaat. Dit is zoveel makkelijker als je nog bij je ouders woont valt mij op als ik er over na denk? Nu heb ik een man die altijd op gezette tijden eet ivm werk en dus overdag wel structuur geeft, maar die structuur valt dus weg als je niet mee eet. Ik ben veel aan het lezen en beluisteren over het nut van een goede planning momenteel, hopelijk dat dat gaat helpen, want voor mijzelf ben ik heel goed in excuses, niet zo goed in het houden aan mijn planning! Maar toen ik dus nog bij mijn ouders woonde hield ik een planning bij in een bullet journal en dat hielp toen best wel goed!

Zoals je ziet heb ik echt wel de handvaten en de ervaring om mijzelf weer uit de "put" te halen. Zeker in combinatie met creatief bezig zijn wat mij erg heeft geholpen na mijn burnout weer mijzelf terug te vinden. Ik zou willen dat ik je kon vertellen dat het nu al helemaal super gaat, maar ik ben pas een paar dagen bezig. Ik merk wel echt verbetering en slaap ook weer stukken beter! Alle chaos in mijn hoofd heb ik opgeschreven en ben iedere dag wat aan het bewegen. Ik ben benieuwd of ik me iedere dag weer wat beter ga voelen!

18 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven