• Fleur van der Put

Een jaar

Afgelopen week was het een jaar geleden dat ik mijn scriptie inleverde. Een jaar geleden dat ik instortte en niet begreep waarom. Het afgelopen jaar heb ik zo enorm veel geleerd, maar vooral ook geleerd dat ik er nog lang niet ben. Een jaar geleden veranderde mijn leven. Het was een allesbehalve makkelijke verandering, maar toch ben ik er dankbaar voor. Dankbaar voor de kans om mijn leven te veranderen op een manier die mij past!

Veel weet ik niet meer over het begin van mijn burn-out. Hoe het is ontstaan weet ik dondersgoed, een combinatie van alles willen, geen rust nemen en angst voor het onbekende. Maandenlang, hoe lang het is weet ik niet, leefde ik met het gevoel dat niets en niemand mij ten onder kon brengen. Hoogmoedig en vol enthousiasme sleepte ik mijzelf van hot naar her. Uitrusten zou ik wel doen in de lange zomervakantie die na het inleveren van mijn scriptie zou beginnen. Die lange zomervakantie kwam er niet. Of wel, het is maar hoe je het bekijkt. Het werden maanden met weinig dingen doen, noodgedwongen omdat niets lukte. Ik kon niets, ik durfde niets en ik wilde niets. Werken ging niet, atletiek ging niet en genieten ging niet. Begrijpen deed ik het niet, want ik hield nu al een paar weken rust. Waarom kon ik mij niet gewoon normaal voelen, zoals ieder ander? Waarom kon ik niet net als alle andere mensen gewoon gaan werken na mijn studie? Ik was boos. Op alles en iedereen, maar vooral op mijzelf.

Terug naar het begin van de burn-out. Het was natuurlijk niet echt een begin. Ik ben ergens de basis gaan opbouwen voor de situatie waar ik nu in zit. Aan de ene kant vind ik het kut (ja, ik benoem het graag op een minder nette manier, dat lucht op), aan de andere kant zie ik het als een kans om mijn leven écht te kunnen gaan leven zoals past bij wie ik ben. Maar wie ben ik dan? Alles wat ik weet is dat ik op woensdag 28 juni 2017 na mijn werk naar huis in de bus zat. Ik voelde mij niet helemaal fit. Ik was moe, had geen trek en besloot mijn training af te zeggen. Een avondje rustig aan doen na weet ik niet hoe lang elke dag rennen kon ik wel gebruiken. Nu zou ik zeggen: had ik dit briljante plan maar een aantal maanden eerder gehad. Mijn lichaam was niet gewend aan het rusten en stortte die avond in een paniekaanval. Ik wist niet meer wat ik moest doen, mijn huisgenootjes waren er die avond niet en ik kon toch echt niet blijven hangen in deze onrust. ’s Avonds laat besloot ik mijn ouders op te bellen en nog geen uur later lag ik te trillen in mijn bed in mijn ouderlijk huis. Trillen van de spanning, mijn lichaam zat er vol mee.

Balend lag ik die donderdag er na op de bank. Ik wilde gewoon werken, maar het ging niet. Pap zei dat als ik een paar dagen rustig aan deed het wel beter zou gaan, dit bleek allesbehalve waar. De hele dag lag ik in bed. Ik keek wat televisie, ik las wat, maar kon de rust niet vinden. In mijn dagboek schrijf ik dat ik ziek thuis zit vanwege kortsluiting in mijn hoofd. De dag erna, op vrijdag lag ik de hele dag in mijn bed om ’s middags twee uur te werken. Het is niet veel en ik voelde mij opgeladen genoeg. Na mijn werk zou ik naar Sassenheim gaan om met ons gezin te gaan uiteten met het gezin van mijn broertje zijn vriendin vanwege het behalen van hun VWO-diploma. Hun diploma-uitslagdag (ik maak graag mijn eigen woorden) was allesbehalve leuk was. We wilden toch stilstaan bij hun prestaties. Een VWO-diploma is niet niks en ik ben enorm trots op hun.

Tijdens het voorgerecht voelde ik mij weer niet lekker worden. Ik weet nog altijd niet wat het was, maar het werd te veel voor mij. De andere mensen in het restaurant, het geluid, de geur van eten. Ik werd overprikkeld en raakte in paniek. Om rustig te worden ben ik buiten het restaurant heen en weer gaan lopen, want dat was het enige dat me rustig maakte. Mijn vader en zus liepen afentoe met mij mee. We praatten wat, maar rustig worden ging niet. We belden de huisartsenpost, die gaven mij wat tips voor als ik thuis was. Echter waren we uit eten en wist ik niet wanneer we thuis zouden zijn. De spanning in mijn lichaam vergrote en ik had geen controle over mijn ademhaling. De huisarts vertelde mij dat ik aan het hyperventileren was. Ik mocht naar de huisartsenpost komen om hier iets tegen te krijgen, maar dat wilde ik absoluut niet. Ooit moest ik tijdens een les tijdens mijn opleiding een formulier in vullen wat ik zou willen als ik ooit opgenomen zou worden. Ik wil absoluut geen medicatie. In mijn hoofd word ik daar zweverig van en ik kan je vertellen dat ik die vrijdagavond mij op en top zweverig heb gevoeld. Daarnaast ben ik er van overtuigd dat zodra ik zou stoppen met medicatie ik een afkickperiode in moet gaan die ook niet makkelijk is. Zo eigenwijs als ik ben wil ik het op kunnen lossen zonder medicatie.

Die avond toen ik thuis was lag ik weer te trillen op de bank. Ik ben in mijn eigen bed gaan liggen, maar al snel kwam de paniek weer. Ik heb die nacht naast mijn vader in het bed van mijn ouders geslapen. Ik durfde niet op mijn zij te slapen, ik had pijn in mijn arm en door de paniekaanvallen was ik ervan overtuigd dat ik een hartaanval zou krijgen. Dit werkt natuurlijk niet bevorderlijk voor de paniekaanvallen. Die avond had ik weinig gegeten en nog altijd had ik geen trek. Ik heb de nacht wakker gelegen, want de volgende dag zouden mijn ouders en broertje op vakantie gaan en mijn zus zou terug naar Utrecht gaan om vervolgens een lange periode te gaan backpacken door Europa. Piekerend over hoe ik alleen in het huis zou moeten blijven en naar mijn werk zou moeten gaan, bleef ik wakker. Midden in de nacht kreeg ik honger en lachte ik samen met mijn vader om het feit dat ik om drie uur ’s nachts alleen maar bananen wilde eten. Toen nog niet wetend dat lachen een van de beste medicijnen is tegen piekergedachtes.

Had ik toen geweten dat het echt wel beter zou gaan dan had ik het nog steeds niet geloofd, al weet ik nu beter. Iedereen vertelde mij dat het echt wel goed zou komen, maar ik wilde niet luisteren. Het was een heel erg diep dal, waar ik op dit moment nog niet uit ben, maar wel inmiddels het licht kan zien. Het afgelopen jaar heb ik veel geleerd over hoe angst werkt, hoe mindfulness mij kan helpen, hoe fijn een rustig leven is, wie er belangrijk voor mij zijn en nog heel veel meer. Ik ben nog niet klaar met leren en dat zal ik nooit zijn.

4 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

Naar binnen kijken

Nee, ik bedoel niet naar binnen gluren bij de buren, maar naar binnen kijken naar jezelf. Dat is iets wat ik de afgelopen week weer deed doordat mijn lichaam mij weer even terugfloot. Altijd als ik mi

 
  • Instagram

©2020 door Fleurise. Met trots gemaakt met Wix.com