• Fleur van der Put

Frisse wind en zoute lucht

In een staat van lichte irritatie pak ik mijn tas. Ik moet even naar buiten. Een fles drinken, een boek, mijn dagboek, een pen en mijn iPod verdwijnen in mijn tas. Zoals gewoonlijk fiets ik te snel naar zee. Buiten adem ram ik mijn fiets in een hek: de zee roept. Jarenlang vond ik het strand niets. Alleen durfde ik er niet heen, want overal loslopende honden. Daarnaast wilde ik niet dat mensen maar iets over mij zouden denken, dat zou toch nooit positief zijn. Ik denk dat ik dat inmiddels kan loslaten? Anders zou ik nu niet op het strand zitten en schrijven. Nog altijd vind ik het spannend. Er zijn genoeg mensen die hun hond loslaten terwijl het officieel niet mag, maar ik moet het maar accepteren. Angst zit tussen mijn oren en is niet reëel, dat weet ik ook wel. Ik ben niet in gevaar. Ik geniet nu van de frisse wind en de zoute lucht die uit de zee komt. Het is de natuur zoals het bedoeld is: puur en oprecht. Als kind kon ik dagenlang mij al spelend in de zee vermaken. Soms zou ik daar naar terugwillen: onbezonnen, in het nu en niet bezig zijn met alle gedachten die met zijn duizenden per minuut door mijn hoofd dwalen. Ik kijk om mij heen. Ik zie ouders met hun kinderen spelen op het strand en in de zee. Ik maak een mentale notitie dat als ik ooit het geluk mag hebben kinderen te krijgen, ik ze aan de kust wil opvoeden. Ik kijk verder en zie toeristen een foto maken. Ik blijf het bijzonder vinden dat mensen hiernaartoe op vakantie gaan terwijl ik hier in principe dagelijks gelukkig mag zitten wezen. Ik zie voorbijgangers lopen, daar waar de zee het land kruist. Ik blijf het óók bijzonder vinden om te denken dat die mensen voor mij totale vreemdelingen zijn, maar tegelijkertijd voor iemand anders de wereld zijn. En voor hen ben ik die totale vreemdeling die op het strand in haar dagboek schrijft. Ben ik de enige die zich afvraagt wat hun verhaal is? Wat zich afspeelt in hun leven en gedachten? Wat er voor heeft gezorgd dat zij nu, op dit moment hier zijn? Iedereen draagt zijn eigen verhaal bij zich en deze vreemdelingen zijn een onderdeel van mijn verhaal geworden. Andersom ben ik een onderdeel van hun verhaal geworden en dat terwijl we elkaar niet kennen en mogelijk nooit zullen kennen. Verwonderd kijk ik weer naar de zee. De zee die er altijd al was en er altijd gaat zijn. De zee die al zo enorm veel jaren voor mijn geboorte bestond en na mijn dood altijd zal bestaan. Wat een geluk heb ik dat ik er voor een klein deel van die immense lange tijd deel uit mag maken. Dat dit moment maar nooit voorbij mag gaan.

0 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

Naar binnen kijken

Nee, ik bedoel niet naar binnen gluren bij de buren, maar naar binnen kijken naar jezelf. Dat is iets wat ik de afgelopen week weer deed doordat mijn lichaam mij weer even terugfloot. Altijd als ik mi

Haat-liefde verhouding met sociale media

Ik ben fan van sociale media. Met name Instagram en YouTube. Het inspireert mij in mijn creativiteit, kan mij helpen met mentale gezondheid én leert mij nieuwe dingen zoals onder andere voeding. Maar

 
  • Instagram

©2020 door Fleurise. Met trots gemaakt met Wix.com