• Fleur van der Put

Het meisje in de spiegel

Ik kijk naar het meisje tegenover mij. Korte blonde haren krullen rondom haar gezicht. De haren zijn warrig, alsof zij net uit bed komt. Mijn blik gaat naar haar ogen. Blauwe ogen die de gebruikelijke fonkeling missen. Geen make-up op waardoor de donkere kringen onder haar ogen duidelijk zichtbaar zijn. De ogen staan vermoeid en droevig. De bolle wangen zijn roze gekleurd en minder bol dan normaal. Dan dwaalt mijn blik verder naar beneden. De schouders van het meisje lijken ongelijk. De rechter schouder wat steviger dan de linker schouder. Dit wijst erop dat de rechterarm van dit meisje sterker is dan de andere arm.

Dit valt ook te zien aan de bovenarm. De biceps van rechts zijn meer ontwikkeld dan van links. Je moet wel goed kijken om het te zien, want aan het lichaam van het meisje is te zien dat ze de afgelopen tijd is afgevallen. Haar sleutelbeenderen zijn zichtbaarder en het lichaam is slanker. Dat kun je vooral zien als je richting de buik kijkt. Deze bolt minder dan normaal, bovenin is zelfs een klein lijntje van de buikspieren te zien. Ik kijk naar de benen van het meisje. Aan de striae te zien is zij flink aangekomen. Maar aan de lijn aan de zijkant van haar benen kun je zien dat zij dat ook is afgevallen. Als je goed kijkt zie je namelijk wat spierdefinitie.

Lichtelijk zie je een klein kleurtje dat de zon heeft achtergelaten. Niet veel, maar een gezond heel lichtbruine huid laat zien dat er in Nederland een paar mooie dagen zijn geweest qua het weer. Ik ga terug naar de vermoeide ogen van het meisje. Ze beginnen licht te fonkelen als er gesproken wordt over atletiek of muziek. Maar verdere fonkeling ontbreekt. Ik vraag mij af wat de reden daarvan is.

Als je de gedachten van het meisje kan lezen dan weet je dat ze vermoeid is. Vermoeid van het hollen van hot naar her wat zij de afgelopen maanden heeft gedaan. Vermoeid van de spanning die zij de afgelopen weken in haar lichaam heeft gevoeld. Vermoeid van mensen die niet kunnen begrijpen hoe zij zich voelt, ‘omdat ze er gewoon goed uit ziet, alleen een klein beetje moe’. Vermoeid van de vele paniekaanvallen de afgelopen weken. Vermoeid van alle dingen die zij de afgelopen jaren heeft opgekropt, waar zij nooit over heeft gepraat. Vermoeid van het geen trek in eten hebben en daardoor geen energie binnen hebben. Vermoeid van het negatieve zelfbeeld dat zij heeft.

In mijn gedachten stel ik vragen aan het meisje. “Wat doe je de hele dag?” “Beetje televisie kijken en veel slapen” luidt het antwoord. “Hoe voel je je?” is mijn volgende vraag. “Vermoeid en gefrustreerd” is het antwoord. Ik wil dit meisje helpen. Ik wil haar laten weten dat ze er mag zijn, dat ze een lieve meid is die voor anderen klaar staat, dat met zoveel passie over haar favoriete dingen in het leven praat. Maar het komt niet aan bij haar. Het meisje veegt een traan weg en ik slik. Ik wil weten hoe het is om dit meisje te zijn, zodat ik weet wat haar kan helpen. Maar ik weet ook dat ik haar niet kan helpen. Hoe graag ik dat ook zou willen. Ik ben het meisje namelijk zelf. Het meisje dat altijd alles zelf denkt op te kunnen lossen. Maar die nu moet toegeven dat ze het niet zelf kan. Met hulp van haar ouders zal zij er komen. En morgen kan zij terecht bij de psycholoog. Het meisje tegenover mij ben ikzelf, in de spiegel.

3 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

Naar binnen kijken

Nee, ik bedoel niet naar binnen gluren bij de buren, maar naar binnen kijken naar jezelf. Dat is iets wat ik de afgelopen week weer deed doordat mijn lichaam mij weer even terugfloot. Altijd als ik mi

Haat-liefde verhouding met sociale media

Ik ben fan van sociale media. Met name Instagram en YouTube. Het inspireert mij in mijn creativiteit, kan mij helpen met mentale gezondheid én leert mij nieuwe dingen zoals onder andere voeding. Maar

 
  • Instagram

©2020 door Fleurise. Met trots gemaakt met Wix.com