• Fleur van der Put

Ik besloot te stoppen en mocht doorgaan

Dit is een kort verhaal over hoe ik besloot te stoppen en mocht doorgaan. Nu hoor ik je denken, Fleur wat is dit voor iets spiritueels? Allereerst, er is niets mis met spiritualiteit. Ik vind het mega interessant. Ten tweede, het gaat over autorijden dus wat nou spiritualiteit. Het is een klein voorbeeld over karma. Althans, ik geloof dat iets als karma wel bestaat, al is het niet per definitie karma. Lekker duidelijk weer. Daar gaan we: het is maandagmiddag om half twee als ik de auto in stap. Vijf minuten te laat, maar ik red dat makkelijk als ik even doorrijd. Ik moet zo werken en heb daar zin in. Met een gevoel van haast stap ik de auto in. En dan ga ik nadenken. Wat als ik nou eens accepteer dat ik vijf minuten te laat van huis ben vertrokken. Wat als ik gewoon eens op plekken waar ik eigenlijk geen voorrang hoef te geven dit wel geef. Ik zet een podcast op over stressvermindering en start de motor. Ik rijd de straat uit en al vrij snel komt mijn eerste oversteek waar ik voorrang mag verlenen. Echter is er niemand en kan ik zo doorrijden. Dan rijd ik een iets langer stuk en kom aan bij een rotonde. Aan de linkerkant van de rotonde ligt mijn oude middelbare school. Van binnen lach ik nog steeds om hoe lelijk het gebouw is aan de buitenkant terwijl ik om mij heen kijk. Geen auto, fietser óf voetganger te bekennen. Ik kan zo doorrijden. Dit gebeurd bij elke rotonde en overgang. Ik besluit net onder de maximale snelheid te gaan rijden en in een staat van rust op mijn werk aan te komen. Ik kom amper medeweggebruikers tegen terwijl ik weet dat het op maandagmiddag wel eens anders is. Ik ben namelijk van het type “hatend op andere weggebruikers in de auto zitten” en irriteer me mateloos aan het gedrag van sommige weggebruikers. Op dat moment betrek ik “mijn problemen” op iemand anders in plaats van mijzelf. En ja ik weet ook heus wel dat mij dat niet helpt. Hoewel ik mij dus kan ergeren heb ik een standaard regel als het gaat om voorrang verlenen op plekken waar het niet hoeft: “Als het regent dan verleen ik voorrang aan de fietsers en voetgangers want ik haat het zelf ook als ik dan geen voorrang krijg van iemand die lekker warm en droog in een auto zit.” Terwijl ik nadenk over mijn zojuist beschreven rijgedrag rijd ik de straat van mijn werk in. Ik parkeer de auto en zie dat ik nog drie minuten over heb. Als ik gas had gegeven had ik waarschijnlijk te laat en gefrustreerd aangekomen op mijn werk, nu ben ik ontspannen en op tijd. Ik lach om de toevalligheid. Maar ook op de terugweg blijft het rustig op de weg en terwijl ik toch echt in de spits rijd kan ik gewoon doorrijden. Ik ben verbaasd en blijf dit proces de rest van de week uitproberen. Elke dag rijd ik ontspannen naar mijn werk. Hier en daar kom ik weggebruikers tegen maar het is nog altijd veel rustiger dan normaal op de weg. Of komt dat door mijn mindset die ik “even” veranderd heb. Blaas ik niet elke kleine irritatie op tot iets groots wat nergens voor nodig is. Af en toe kom ik in de situatie dat ik voorrang moet verlenen. En kan ik nu als eindconclusie trekken dat het heel leuk is om mensen voorrang te verlenen. Ze verwachten het niet, de auto achter mij wacht maar en ik zit met een glimlach in de auto.

4 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

Naar binnen kijken

Nee, ik bedoel niet naar binnen gluren bij de buren, maar naar binnen kijken naar jezelf. Dat is iets wat ik de afgelopen week weer deed doordat mijn lichaam mij weer even terugfloot. Altijd als ik mi

Haat-liefde verhouding met sociale media

Ik ben fan van sociale media. Met name Instagram en YouTube. Het inspireert mij in mijn creativiteit, kan mij helpen met mentale gezondheid én leert mij nieuwe dingen zoals onder andere voeding. Maar

 
  • Instagram

©2020 door Fleurise. Met trots gemaakt met Wix.com