• Fleur van der Put

Mijn ongezonde relatie, met voedsel

Ja, je leest het goed. Ik heb een ongezonde relatie. Niet met Ruud, die relatie gaat hartstikke goed, maar met eten. En ik zou willen dat dat anders was én dat het normaal is om daarover te praten zonder je er voor te schamen. Ik ben er niet trots op, maar ik kan een hele pizza opeten, dan nog een bak ijs én een reep chocolade. Dat is niet goed natuurlijk en super ongezond! En ik wil daar graag open over zijn, omdat ik denk dat ik niet de enige ben en door er juist over te praten helpt mijzelf denk ik ook!


Ik kan heel gezond eten, dit een tijdje heel strikt volhouden en afvallen naar een gewicht waarin ik denk dat ik mij beter ga voelen. Ik kan ook heel stiekem heel veel ongezonde dingen snaaien, zonder dat iemand het meekrijgt en dan langzaamaan kilo's aankomen. Ik kan ook heel gezellig samen met anderen snaaien en echt enorm veel eten naar binnenwerken. Waar dit vandaan komt? Ik ga je dat straks vertellen. Ik wil graag een gezonde balans met voeding, maar voor mijn gevoel is die nu nog ongezond. Ik zeg een balans omdat ik denk dat alles valt of staat met een juiste balans.


Toen ik jonger was, was ik niet echt een makkelijke eter. Vaak genoeg bleef ik in mijn eentje aan tafel zitten, met een bord met een koud prakkie (old school Nederlands, groente en aardappels lekker door elkaar prakken). Soms kreeg ik als beloning een boterham met kaas, want daar kon en kun je me 's nachts voor wakker maken! Ik vond eten aan tafel vreselijk, omdat het nooit eens opschoot. Tenzij we pizza, patat, pannenkoeken of andere dingen aten die ik lekker vond. Groente was een no go en al te veel vreemde dingen wilde ik niet eten. Ik was best koppig.


Als we voor Sinterklaas chocoladeletters kregen, dat at ik deze zo snel mogelijk op. Chocolade vind ik zo enorm lekker dat ik het niet kan laten liggen. Zoals ik net al schreef kon je me ook wakker maken voor kaas. Ik houd van kaas. Als ik bij mijn grootouders ging eten kreeg ik altijd na het eten een stukje kaas. Op de middelbare school kreeg ik zakgeld van mijn moeder om iets uit de automaat te halen. Dit deed ik dan met veel plezier en al snel raakte ik verslingerd aan de gevulde koeken. Iets gezonds kon je in de automaten niet vinden.


Naarmate ik verder kwam op de middelbare school kwamen er tussenuren en wat ging je in die tussenuren doen: juist naar de supermarkt om wat lekkers te halen. Het was bij de supermarkt goedkoper én je kreeg nog meer ook. Win-win-situatie dus! Het was om een of andere reden normaal dat je op de middelbare school veel slecht eten haalt en energieblikjes drinkt. Lees: enorme hoeveelheden suiker. Ik stond er ook nooit bij stil wat ik at. Als m'n broek te strak ging zitten dan kocht ik een grotere broek en als mama een opmerking maakte over dat ik toch wat te zwaar werd dan negeerde ik die.


Op het HBO gebeurde het ook, we gingen regelmatig naar de Jumbo om wat lekkers te halen om uren te overbruggen. Daar leerde ik de producten van Alpro Soya kennen en begon ik na te denken over gezond voedsel. Soya was immers gezond toch? Dus in plaats van een gewoon bakje yoghurt haalde ik een bakje soya-yoghurt én een croissantje want een broodje is goed toch? Ik trainde veel bij de atletiek dus dan verbrand je ook veel toch? Met discuswerpen verbrand je dus niet zoveel kan ik je vertellen, krachttraining daarentegen wel, maar dan moet je niet teveel gaan eten.


Toen ik aan het einde van mijn HBO zat was ik het opeens zat. Ik was echt wel te zwaar vond ik en er moest iets veranderen. Ik woonde inmiddels op kamers en kookte voor mijzelf. Ik was erg strikt, wees koekjes af als ik thuis een bakkie ging doen en viel behoorlijk wat kilo's af! Ik haalde zelfs mijn streefgewicht, broekenmaat werd kleiner en ik werd soepeler! Dat vond ik echt heel erg fijn. Toen kwam de afstudeerstress en het teveel doen. Daardoor verschoof mijn focus van gezond eten naar makkelijk en snel eten en vele behoeftes aan suiker. Stressvolle tentamenperiode: pak chocolade chipkoekjes dat binnen no time naar binnen werd gewerkt.


Toen kreeg ik een burnout en in de eerste paar weken ging eten echt heel erg moeizaam. Ik wist niet meer hoe ik moest eten, ik kreeg het met. moeite voor elkaar om een paar happen te eten en daarna was ik al zo gigantisch moe. Ik viel het teveel wat ik was aangekomen af en was daar wel blij mee, maar dit zorgde er ook voor dat ik mijzelf leerde dat ik daardoor prima wel wat meer lekkere dingen kon eten, want van chocolade werd ik vrolijk vertelde ik mijzelf. Langzaamaan kwam ik wat aan en toen ontmoette ik Ruud.


Ruud is echt een goed voorbeeld qua eten, want hij eet super gezond. Hij heeft weinig keuze, want er zijn zoveel dingen waar hij niet tegen kan. Heel soms snoept hij nog wel eens, maar betaald daarna de rekening. Maar hij eet veel en dus ging ik ook veel eten. Want als iemand naast je iedere avond een zak naturel oven baked chips MOET eten voor de calorieën, dan is het heel verleidelijk om mee te doen en dat normaal te vinden. En omdat Ruud iemand is die ook veel werkt, ben ik veel alleen thuis, zeker in deze coronaperiode. Als ik mij eenzaam voel, ga ik mij blijkbaar stiekem helemaal volproppen. Dit deed ik op de middelbare school ook stiekem en wilde dan weinig avondeten. Sorry mam, je kookt echt wel lekker en ik schaam me rot dat ik dit type maar ik wil er eerlijk in zijn.


Dat volproppen doe ik dus nog steeds. En inmiddels denk ik dat ik het stiekem doe, maar Ruud heeft het heus wel door en confronteert mij ermee. Het is niet leuk om te horen en als hij erover begint voel ik me net een klein kind dat iets heeft gedaan wat niet mag. Maar juist die confrontatie is heel goed voor mij. Want voor mij is het stiekem eten iets wat alleen voor mij is als ik mij niet zo goed in mijn vel zit, terwijl hij het wel degelijk doorheeft en mij kan helpen dit patroon te doorbreken. Want dat wil ik graag. Voor mijn gevoel zijn er twee uitersten in mijn eetgedrag: heel strak en superstreng óf alles eten wat los en vast zit! En daar wil ik vanaf.


Hoe ik dat ga doen? Ik ga opzoek naar een balans voor mij zelf. Ik hoef niet graatje mager te zijn en zal ik ook nooit worden. Wel zou ik soepeler willen zijn en weer wat spieren kunnen zien. Hier moet ik uiteraard ook weer wat meer voor trainen, dat komt goed. Maar bovenal wil ik dus een balans. Ik mag prima wat lekkers eten, maar niet overeten. En mijn hoofdmaaltijden zijn al gezond, het probleem ligt hem bij alles wat ik daar tussen eet en niet beweeg. En bovenal niet meer stiekem eten, want dat stiekem eten maakt mij eigenlijk alleen nog maar meer eenzaam.


Mijn plezier in bakken mag ik niet vergeten. Ik geniet namelijk enorm van bakken en heb daar inmiddels een balans in gevonden: andere mensen mee blij maken! Een gedeelte geef ik weg, wat overblijft mag ik zelf met mate opeten. En ik denk dat de balans die ik met eten hoop te zoeken, op alle facetten in het leven terugkomen. Het is altijd zoeken naar een balans. Meebewegen met dat wat je nodig hebt. Soms heb je wat meer rust nodig, terwijl je soms meer energie krijgt van lekker veel bezig zijn.


Hoe is jouw relatie met eten? Kijk je er positief of negatief naar? En heeft jouw eetgedrag invloed op jouw zelfbeeld? Ik ben hier erg nieuwsgierig naar en ga graag met jou erover in gesprek! Wees open en laat een reactie achter! Maar dit hoeft uiteraard niet, doe wat voor jou goed voelt! <3

22 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

Naar binnen kijken

Nee, ik bedoel niet naar binnen gluren bij de buren, maar naar binnen kijken naar jezelf. Dat is iets wat ik de afgelopen week weer deed doordat mijn lichaam mij weer even terugfloot. Altijd als ik mi

Haat-liefde verhouding met sociale media

Ik ben fan van sociale media. Met name Instagram en YouTube. Het inspireert mij in mijn creativiteit, kan mij helpen met mentale gezondheid én leert mij nieuwe dingen zoals onder andere voeding. Maar

 
  • Instagram

©2020 door Fleurise. Met trots gemaakt met Wix.com