• Fleur van der Put

Tandenborstels en The Bootleg Beatles

Dit verhaal, van toch wel een heel tof concert, begint op een maandagmiddag in februari. Het speelt zich af in een trein van Leiden naar Utrecht. Hoofdrolspeler? Ikzelf. Na het ondertekenen van mijn contract op mijn nieuwe werk en een paar uur vrijwilligerswerk was het tijd om richting Utrecht te gaan. In mei 2017 kocht ik samen met mijn zus kaartjes voor The Bootleg Beatles en realiseerden dit ons een paar weken geleden. Ik zou blijven slapen bij Anne en dus propte ik mijn rugzak vol.

Slaapkleding, kleding voor het concert ’s avonds, mijn boek, dagboek, wat make-up en wat eten stopte ik in mijn tas. Met moeite kreeg ik de tas dicht en toen bedacht ik dat mijn tandenborstel er nog in moest. Met wat passen en meten kreeg ik die er ook nog in. Mijn telefoon deed ik dan maar in mijn jaszak, evenals mijn sleutels. Maar goed, terug naar de trein. Eenmaal in de trein pak ik mijn boek en begin te lezen. Het valt mij op dat vrijwel iedereen in de trein op zijn telefoon zit. Een wat oudere man in de stiltecoupé waar ik inzit glimlacht vriendelijk. Ook hij is deze treinreis gewapend met een boek. Wat we beiden nog niet weten is dat over een paar minuten mijn tas begint te trillen.

Ja, te trillen. Ik zoek in mijn tas. De man verderop kijkt mij verbaasd aan. Ik voel het schaamrood op mijn wangen kleuren en wil de man absoluut niet bevestiging van zijn gedachtes geven. Triomfantelijk tover ik mijn trillende tandenborstel uit mijn tas. Dit gaat ook niet helemaal soepel, ik trek eerst het borsteltje eraf. Handig, niet dus. Uiteindelijk dus de tandenborstel in vol enthousiasme aan de man laten zien. Praten kan niet, want het is de stiltecoupé. Hij doet zijn best om niet in hysterisch lachen uit te barsten en ik herpak mijn rugzak om verdere trillende tandenborstel-incidenten te voorkomen.

Eenmaal aangekomen op Utrecht Centraal laat ik de trein en het station achter mij. Ik zoek de fietsenstalling op en vis een altijd fraaie NS-fiets uit een van de rekken. Buiten race ik een richting in. Ik was van te voren al blij dat ik mij thuis nog bedacht dat Anne inmiddels verhuist is en ik niet naar haar oude huis moest gaan fietsen. Toch krijg ik het voor elkaar om half aanwezig op de fiets de verkeerde kant op te fietsen. Gelukkig realiseerde ik mij dit op tijd en kon ik omkeren zonder extreem om te fietsen. ’s Avonds werd mij duidelijk dat het nog korter fietsen is naar Tivoli Vredenburg dan voorheen en dat ik dit zelfs, mocht ik willen, dronken nog terug zou vinden.

Aangezien een concert na een dag met verschillende afspraken al voor genoeg prikkels zorgt, hoef ik niet bang te zijn dat ik dronken de weg naar huis moet vinden. Eenmaal aangekomen in de Grote Zaal van Tivoli valt het mij op dat wij niet eens de jongste zijn. Al wist ik dat van te voren, want Maartje was er ook. Die ik echter pas in de pauze kon spreken, want Anne en ik waren weer eens klassiek aan de late kant. Heel even dacht ik dat er voor mij niemand zat, maar het waren twee kleine meisjes die samen even oud als ik waren. Met mijn 21 jaar oud waren zij dus nóg jonger. Vijf minuten voor tijd schuift er een jongen naast ons op de rij. Hij is met zijn familie, maar gaat met ons een gesprek aan. Prima, maar toch een beetje vreemd.

Niet veel later komt de band opgelopen en spelen vrij snel achter elkaar alleen maar hits. Ik vind het fijn en geniet. Ik geniet van elk glimlachje die wannabe Paul doet naar de mensen in het publiek, ik geniet van elke keer dat wannabe Ringo zwaait, van de oudere mensen die vrij snel op staan om te dansen, van wannabe George die zichtbaar geniet van het spelen en van wannabe Johns wiens uiterlijk echt goed overeenkomt met de echte John Lennon. Om de zoveel nummers kleden de bandleden zich om. De stijl veranderd zichtbaar en hoorbaar. Ik vond het tof om zo zichtbaar het proces van de muziek van The Beatles te zien.

Tussendoor geeft Anne aan dat ze soms twijfelt of het niet met een bandje is meegezongen, want het lijkt goed. Andersom geef ik aan dat ik de flared piratenbroek van wannebe George echt te gek vind.Ik ben verbaasd om het feit dat wannebe Ringo Act Naturally zingt, een van mijn favoriete nummers van The Beatles. Verder dansen we, kijken we boos de vreemde jongen naast ons aan die soms mee fluit. Het volgende is aan iedereen die soms de nood voelt om tijdens concerten mee te fluiten: doe het niet. En als je het wel doet, doe het in ieder geval in de juiste toonhoogte en niet overdonderend hart. Verder alles prima.

Goed, ik was gebleven bij het dansen. Ik vond het vroeger als 16-jarige toen ik meerder coverbands zag (lees Queen, U2, Michael Jackson, etc.) en gewone bands als De Dijk al waanzinnig om oudere mensen, van de generatie van mijn ouders en nog ouder, te zien dansen. Om hen te zien genieten, hun jeugd te zien herleven. Ik hoop dat stiekem altijd dat als ik die leeftijd bereik, ik ook zo mag zijn. En dat de jongere generatie mij dan weer tof vindt omdat ik zo sta te genieten. En dat zij daar dan weer een voorbeeld aan nemen. Want ik leer van die mensen altijd dat je voor jezelf moet genieten, het voor jezelf naar je zin moet hebben en bovenal: gewoon jezelf zijn.

0 keer bekeken0 reacties
 
  • Instagram

©2020 door Fleurise. Met trots gemaakt met Wix.com