• Fleur van der Put

Weer eens schrijven

“Ik heb al een tijdje niets meer van je gelezen” zei mijn moeder afgelopen weekend tegen mij. Dat klopt, het lukte mij gewoon even niet meer. Ik wist niet waarover ik wilde schrijven en ik had er geen zin in. Weken heb ik amper geschreven in mijn dagboek, laat staat dat ik iets zou schrijven om aan anderen te laten lezen. Ik vond het te moeilijk om iets te verzinnen en te moeilijk om mijzelf er toe te zetten en uit te dagen. Ik zat in een neerwaartse spiraal en die mag doorbroken worden.

En langzaamaan wordt die ook doorbroken. De afgelopen weken ben ik gigantisch passief geweest. Nergens had ik zin in en niks kwam uit mijn handen. Alles leek te onoverzichtelijk, te groot, teveel, te moeilijk. Ik heb als kind geleerd dat overal waar “te” voor staat dat dat niet goed is. En het was ook niet goed de afgelopen weken. Het enige waar ik zin in had was eten (heel veel) en zinloos op mijn mobiel scrollen. En dat sloeg helemaal nergens op. Ik had geen zin om te trainen, ik had geen zin om te tekenen, ik had geen zin om mensen te zien, ik had geen zin om boeken te lezen. Ik had gewoon nergens zin in en alles kostte moeite.

Nu ben ik erg bekend met deze passieve kant van mij. Hier zit ik namelijk al een geruime tijd in, doordat ik een burn-out kreeg. Aankomend weekend is dit drie jaar geleden om precies te zijn. Het heeft nog best lang geduurd voordat ik besefte wat het inhoud om een burn-out te hebben, maar het belangrijkste is dat je jezelf kwijt bent. En nog altijd heb ik die niet helemaal gevonden. Dat klinkt gek, maar ik voel dat ik nog niet mijn optimale zelf ben. Ik weet dat ik veel kan, maar ik geloof nog altijd niet genoeg in mijzelf. Ik weet dat ik een burn-out heb, maar accepteren dat ik mij voel zoals ik mij voel lukt ook nog niet altijd.

Ik ben gewoon boos dat ik mij de ene dag super voel en de andere dag niet weet wat ik met mijzelf aan moet. Ik wil mij gewoon stabiel voelen in plaats van een rollercoaster die alle kanten op vliegt. En ik weet heel goed waar het door komt. In fact, ik heb het er zojuist met Ruud over gehad, vlak voor dat ik dit blog ging typen. Waarom ik een rollercoaster-gevoel over mijzelf heb heeft te maken met suiker, geen doelen, niets om naar uit te kijken en een verminderd zelfbeeld.

En het stomme is dat ik heel goed weet wat de dingen zijn die mij helpen: yoga, mediteren, focus op gezond eten, atletiek, boeken lezen, tekenen, schrijven en een feelgood-film kijken. Maar dat zijn de eerste dingen die ik laat gaan. En daar schaam ik mij dan volgens te pletter over. Ik heb het gevoel dat ik de enige ben op de wereld die zich zo voelt (een hele egoïstische gedachte). En doordat ik dan mij de enige op de wereld voel ga ik mij eenzaam voelen. Terwijl ik helemaal niet eenzaam ben. Ik heb het allerleukste vriendje (oké hij is twee meter lang, maar goed) lieve vrienden om mij heen, een fantastische leuke (schoon)familie en genoeg sociale vaardigheden om vriendschappen op te bouwen.

Doordat ik mij dan eenzaam voel blijf ik in een neerwaartse spiraal rondhangen. Met nog altijd de overtuiging dat ik de enige ben op deze hele wereldbol die zich zo voelt. Terwijl ik ook wel weet dat de meerderheid zich op de wereld zo voelt. De meeste mensen weten ook niet altijd wat ze met zichzelf aan moeten, hebben donkere wolken in hun gedachten. En dit deed Ruud mij net beseffen. Hij zei dat hij ook het liefst weleens de kastjes induikt om dingen te eten die niet goed voor hem zijn, omdat hij zich ook wel eens minder goed en eenzaam voelt. En zich daarna dan schaamt voor zijn gedrag.

Ik ben niet de enige die zich zo voelt, maar ik ben wel de enige die dat gevoel kan veranderen. Ik ben zo goed in het laten lijden (ja, met een “lange ij” want het kan zeer doen) van mijn gedachtes. Maar dat wat ik denk hoeft niet altijd de waarheid te zijn. Dat wat ik denk mag ook best wel eens positief zijn. Want als ik zie hoe sterk mijn negatieve gedachtes mijn handelen kunnen beïnvloeden, dan zouden mijn positieve gedachtes toch ook zoveel krachtiger kunnen zijn? Kun je je voorstellen wat je allemaal kunt bereiken als je positief denkt in plaats van jezelf helemaal de afgrond in denkt.

Ik zei tegen Ruud dat ik het gevoel heb de afgelopen drie jaar onder de grond te zitten in plaats van er ver boven te vliegen. En dat het voelt dat telkens als ik het licht boven de grond zie, iemand daar een schep zand boven op gooit. Hij vond het mooi gezegd. Dat vind ik zelf ook. Na een paar seconden er over na te denken voegde ik er zelf aan toe: “maar waarschijnlijk ben ik zelf degene die het zand er telkens weer bovenop schept”. En daar was hij het ook mee eens. Dus laat ik eens proberen om ervoor te zorgen dat ik dat zand er niet meer op schep. Want ik ben zoveel meer waard dan dat ik denk en ik kan ook zoveel meer. En zo zwaar hoeft zo schep met zand niet te zijn toch? Hoe vaker je het doet, hoe sterker je wordt en hoe makkelijker het zal gaan!

0 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

Naar binnen kijken

Nee, ik bedoel niet naar binnen gluren bij de buren, maar naar binnen kijken naar jezelf. Dat is iets wat ik de afgelopen week weer deed doordat mijn lichaam mij weer even terugfloot. Altijd als ik mi

Haat-liefde verhouding met sociale media

Ik ben fan van sociale media. Met name Instagram en YouTube. Het inspireert mij in mijn creativiteit, kan mij helpen met mentale gezondheid én leert mij nieuwe dingen zoals onder andere voeding. Maar

 
  • Instagram

©2020 door Fleurise. Met trots gemaakt met Wix.com